close
متخصص ارتودنسی
نقدی بر فیلم ضد گلوله
  • صفحه نخست
  • آرشیو
  • تالار گفتمان
  • تماس با ما
  • عضویت
  • ورود به سایت
  • خوراک
  • نقشه سایت
  • رسانه
    در ابتدا اگر بخوایم از نقاط قوت فیلم حرف بزنیم باید عرض کنم که به جز بازی کم نقص خانم ژاله صامتی، نقطه قوت خاص دیگه ای از فیلم در ذهنم باقی نمونده، هر چند که بازی جناب مسعود کرامتی هم نمره قبولی رو کسب می کنه. بازی بقیه بازیگر ها حتی جناب مهدی هاشمی در حد متوسط و ضعیف بود و به شدت ناامید کننده. طراحی لباس، طراحی صحنه و گریم به گونه اتفاق افتاده بود که اصلا قابل قبول نبود. صحنه های شهری بیشتر از اون که یادآور دهه 60 باشه، دهه 70 و شاید دهه 80 رو به یاد میاورد و صحنه های جبهه بیشتر شبیه میدون های…
جمعه 25 آبان 1397
Powered by Rozblog

نقدی بر فیلم ضد گلوله


| تاریخ : دوشنبه 04 شهريور 1392 و 16:2

در ابتدا اگر بخوایم از نقاط قوت فیلم حرف بزنیم باید عرض کنم که به جز بازی کم نقص خانم ژاله صامتی، نقطه قوت خاص دیگه ای از فیلم در ذهنم باقی نمونده، هر چند که بازی جناب مسعود کرامتی هم نمره قبولی رو کسب می کنه. بازی بقیه بازیگر ها حتی جناب مهدی هاشمی در حد متوسط و ضعیف بود و به شدت ناامید کننده.
طراحی لباس، طراحی صحنه و گریم به گونه اتفاق افتاده بود که اصلا قابل قبول نبود. صحنه های شهری بیشتر از اون که یادآور دهه 60 باشه، دهه 70 و شاید دهه 80 رو به یاد میاورد و صحنه های جبهه بیشتر شبیه میدون های بازی پینت بال بود تا جبهه جنگ. گریم تنها کسی که تا اندازه ای تونسته بود به افراد دهه 60 نزدیک بشه، گریم جوان بی کار محله و عاشق داریوش اقبالی خواننده لس آنجلسی بود. لباس ها نه دوخت متناسب با اون دوران رو داشتن نه طرح پارچه ها به اون دوران تعلق داشت. برای اثبات عرایض حقیر کافیه یک نگاهی به آلبوم های عکس خانوادگیتون، مخصوصا لباس ها و قیافه ها بندازین تا تفاوت فاحش رو احساس بفرمایید. البته این مشکل تمامی فیلم ها و سریال های ماست و در این زمینه تنها سریال ارمغان تاریکی تونسته از این قاعده مستثنی باشه و نمره قابل قبولی بگیره. فراموش نکنیم که شاید در نگاه اولیه این عناصر خیلی مهم به نظر نیان ولی در تاثیر گذاشتن بر ناخودآگاه مخاطب به شدت تاثیر گذاره.
فیلم برداری در مجموع، نه باری بر فیلم تحمیل کرده بود و نه اتفاق فوق العاده ای به شمار می ره. نماها در بیشتر مواقع، مدیوم شات هستن که معمولا نماهای سینمایی به حساب نمیان و بیشتر تلویزیونی هستن. حرکت دوربین یکنواخت و معمولی بود و در نماهای درگیری جنگی که میشد از دوربین روی دست برای اثر گذاری بیشتر استفاده بشه، استفاده نشده بود.
در رابطه با فیلم نامه، اصلی ترین ایده مطرح کردن موضوع لیاقت برای شهادت به حساب میاد. جناب کیایی به دنبال مطرح کردن این ایده بوده که افرادی که در جبهه کشته شدن، شهید هستن و هرکس که این لیاقت رو نداشته، شهید نشده. یقینا کسی که لیاقت شهادت رو نداشته باشه شهید نمیشه ولی این مطلب به هیچ وجه به این معنا نیست که هرکس در جبهه کشده شده باشه از نظر پرودگار هم شهیده. از اونجا که باید دفاع مقدس رو درست نشون داد نه درشت، باید گفت، بودند افرادی که به دلیل انگیزه هایی غیر از اهداف خدایی در جبهه حضور داشتن و بعضا مجروح شده و اعضایی هم از دست داده و یا کشته شده باشن، پس هیچ دلیل وجود نداره که فردی که در جبهه با نیت غیر خدایی حاضر شده باشه حتی بعد از شلیک تیر خلاص سرباز عراقی، بی اون که هیچ دلیلی، چه منطقی و چه غیر منطقی براش عنوان بشه جوون سالم به در ببره. این عرض حقیر به هیچ وجه به این معنا نیست که خدای ناکرده در شهید بودن افرادی که در جامعه به این عنوان شناخته میشن ذره ای تردید به خودمون راه بدیم بلکه به این معنا که ممکنه شخصی در جبهه کشده شده باشه و به هیچ وجه لایق مقام شهادت نبوده باشه. مگر از افراد منافقین کور دل که به عنوان ستون پنجم دشمن در لشکر اسلام حضور داشتن کسی کشته نمی شده؟
علاوه بر این در فیلم نامه مشکلاتی وجود داشت که به شدت آزار دهنده بود. حضور جوان رزمنده جوان و بسیجی در منزل فرد بدنام محل، که به خلاف های گوناگون شهرت داره چه توجیحی می تونه داشته باشه؟ چرا چنین فردی باید ناموسش رو به همچین فردی بسپره و به جبهه بره؟ مورد دیگه شخصیت پرویزه. در جبهه افراد مشابه پرویز به جهت ادبیات قطعا وجود داشته ولی نمی دونم تا چه اندازه برای شما اجازه حضور یک فرد دچار مشکل اعصاب و روان و یا به قول بچه جبهه ای ها موجی، قابل پذیرشه؟ استفاده کردن مکرر از شوخی دادن شربت با قرص خواب، بیش از اون که خنده دار باشه، لوس به نظر می رسه. فراموش نکنیم که کسی که گواهینامه پایه یک نداره و با اتوبوس هم آشنایی کافی نداره و در شروع حرکت با اون، چندین بار دچار مشکل جدی میشه، محاله که بتونه اتوبوس رو برای مسافت طولانی برونه. خاصیت برادر بودن پرویز با فرمانده جوان و انکار این برادری هم برای من روشن نشد.
از مشکلات دیگه فیلم نامه عدم توجه به این نکته بود که اگر در جبهه شخصی به اموری خارج از عرف علاقمندی نشون می داد و یا توانایی های کافی رو نداشت به دلایل اطلاعاتی و امنیتی به شدت زیر ذره بین قرار می گرفت و به هیچ وجه اجازه حضور در عملیات ها رو پیدا نمی کرد.
عرایضم رو طولانی نمی کنم ولی این سوال به شدت ذهنم رو مشغول می کنه که چرا حضور بازیگر اصلی فیلم در جبهه هیچ تاثیری بر رفتار اون نمیذاره و بعد از تموم شدن جنگ، به شغل نسخه برداری از فیلم های هالیوودی مشغول میشه و انگار که نه انگار که در اون فضا بوده و حقایقی رو دیده و تا اندازه ای هم تحت تاثیر قرار گرفته؟ یعنی از نظر فیلم ساز قراره فرد بد، بد باقی بمونه؟ یعنی باید بپذیریم که اصل بد نیکو نگردد چون که بنیادش بد است؟ یعنی برای اصلاح چنین افرادی هر گونه تلاشی بیهوده هستش و حتی حضور در فضای بسیار موثری چون جبهه ها نیز بی تاثیر خواهد بود؟

یاحق




بازدید : 42
نویسنده : عمار |

ارسال نظر برای این مطلب



نام
ایمیل (منتشر نمی‌شود) (لازم)
وبسایت
:) :( ;) :D ;)) :X :? :P :* =(( :O @};- :B /:) :S
نظر خصوصی
مشخصات شما ذخیره شود ؟ [حذف مشخصات] [شکلک ها]
کد امنیتیرفرش کد امنیتی